Ξανάβλεπα την Τελετή Έναρξης στο Πεκίνο τις προάλλες, αυτά τα άψογα νταμάκια κι αναρωτιόμουν, φτιάχνεται η ιστορία, ή μήπως απλώς συμβαίνει από μόνη της; Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε φύση και ιστορία ταυτίζονται, ο άνθρωπος είναι παραλλαγή του πιθήκου. Αν όμως φτιάχνεται, αν ποιείται, ποιός ποιεί την ιστορία; Υπάρχουν δύο πανάρχαια παραγγέλματα που συγκρούονται: Το παράγγελμα του Ανθρώπου, το παράγγελμα της Τεχνικής. Υπάρχει και μία πεταλούδα που ξαναπεταρίζει τα αβέβαια φτερά της....

Φαίνεται ότι ακόμη κι ένα τοσο δα μικρό καραβάκι σαν τον Φυλλομάντη, έχει τις απαιτήσεις του. Κι ας μην το πιάνει το μάτι σου. Θέλει τις ώρες του, τη φροντίδα του.  Πρέπει να το προσέχεις, να το ανανεώνεις. Να το πορπατάς. Να του δίνεις πλεύση.

Εμείς προσπαθούμε, πεισμώνουμε, ξανά προσπαθούμε, ξανά πεισμώνουμε, είμαστε πάντα λιγότεροι από όσοι χρειάζονται, πάντα ένα κλικ (ή πολλά κλικ) πιο ανέτοιμοι απ' όσο θα έπρεπε, πάντα τής τελευταίας στιγμής, πάντα εραστές της εφόδου και του λυσσασμένου βολονταρισμού. Τον αγαπάμε και μάς αγαπάει. Και μάλλον θα γίνει όπως με κάθε μεγάλη, βαθειά αγάπη: υπομονή και πείσμα. Ολόψυχο δόσιμο και παραμέληση. Μη προτεσταντική αφοσίωση. Ζούμε στους μικρούς και τους μεγάλους κυματισμούς της ανάσας της μα και την αμελούμε, ποτέ δεν θα γίνει να της πούμε όσα έχουμε στο νου. Τέτοια είναι η αναπηρία των ολικών αισθημάτων. (Σχόλια 1)

Λίγο η «πλούσια σε γεγονότα» περίοδος, λίγο η φτιάξη της γενιάς μου, λίγο ο λαός «που είναι μαραζιάρης», δεν θέλει και πολύ: πάλι η πολιτική πήρε τη σκέψη μας - και την κέρασε ουζο κι ελπίδα στα καφενεία...
Αν αποφύγουμε τα (κάποτε παραμορφωτικά) «από καθέδρας» κριτήρια, αν δούμε από πιο κοντά την κατάσταση -λάσπη και πνοή μαζύ- θα δούμε ότι τούτος ο κόσμος ξαναδιατυπώνει αργά, αντιφατικά, τη θέλησή του. Και ξανακερδίζει την ενότητά του. Ενότητα ψυχής και κριτηρίων πριν απ' όλα. Μια κάποια αποκατάσταση των αναφορών του. Και θέληση προχωρήματος. Κι αυτό είναι παραπάνω από "κάτι".

Το άρθρο που διαλέξαμε σαν "άρθρο του μήνα" για τον Αύγουστο, γραμμένο από τον Καμένο Ολύμπιο αμέσως μετά τις φωτιές,  έχει θυμό, άρα σπονδυλική στήλη. Απέναντι στα ασπόνδυλα, τα παπαγαλάκια, τους μιντιονταβάδες. Τούς δείχνει, με το ευλογο-καμένο δάκτυλο: όλους αυτούς με την βλογιοκομμένη σκέψη. Το άρθρο του μήνα έχει άρθρωση και άρθρο: ο..., η..., το... Κι από κοντά: οι..., τους..., τα... Εχει άρθρο, άρθρα, και δείχνει: είναι δηλαδή έναρθρον. Απέναντι στα άναρθρα.